Category: Articles

विषम परिस्थितिमा चर्चको अग्रगामी सेवा देशले खोजिरहेको छ 

कोरोना भाईरस ९ कोविड(१९० ले आज विश्वलाई दोस्रो विश्व युद्ध पछिको ठुलो चुनौती दिइरहेको यस भयाबह अवस्थामा२०३ राष्ट्रका दशौँ लाख मानिसहरु प्रत्यक्ष रुपमा प्रभावित भएको , पचासौं हजार मानिसहरु हताहत भएको अनि मानव जीवनलाई नै कैदमा पारिरहेको यस अकल्पनीय महामारीको चपेटामा हामी सबै परिरहेका छौं क्ष् आफ्नोविकासले विश्वलाई सिंगारी रहेको मानवले आज नतमस्तक भएर एउटा कोरोना भाईरसको डर ,त्रास अनि खतराको एवम् मृत्युको घन्टीलाई अनुभव गरे जस्तो गरी आफ्ना दैनिक चालचलन र व्यस्तता हरुलाई “यदि ।।।भएमा पछि विचार गरौंला भनेर लक –डाउनमा बस्न बाध्य भएका छौं क्ष् हाम्रो योजना, दैनिकी, भविस्य, अनि समग्र देशको भाग्य , नेपालीको खुशी ९ विश्वकोसमेत० विकास, सम्बृद्धि , आधुनिकता अनि विज्ञानको चमत्कार सबै आज यो समय सम्म एम्बुसमा परेको अवस्था छ क्ष् हामी हाम्रो खुशीलाई खोज्न फेरी बाहिर कहिले जान पाइने हो प्रश्न अनुत्तरित नै छ क्ष् यो अवस्थाको जिम्मेवारी आज सम्म कहिँ कतै बाट लिएको देखिदैन , किनभने मानिसले आफ्नो योजनामा यो गरेको भए दोषीलाई भेट्न सकिने थोयो तर यसमा त दोषी कोरोना भाईरस हो जसलाई आज विश्व(सत्रुमानिन्छ तर कसैले चिन्न सकेको छैन र रातदिन विज्ञहरु खटिरहदा पनि उपचारको अर्थात् कोरोनालाई शान्त पार्ने औषधी बन्न सकेको छैन क्ष् तीन महिनामा दशौँ लाखलाई प्रभाव पार्न सक्ने यो ग्लोबल –सत्रुलाईहराउनेचमत्कारिक औषधी त पत्ता लाग्ने नै छ क्ष् यो हामी सबै मानव जातीको तिब्र अपेक्षा हो क्ष्
यस महामारीको अवस्थालाई न्यूनीकरण गर्ने अथवारोकथामका उपायहरुको नियमन र लागु गर्ने , रोग निदान भएका मानिसहरुको तिब्र गतिमा उपचार र हेरचाह गर्ने र यसबारे समग्र मानवलाई सचेतीकरण गर्ने जस्ता कार्यक्रमहरु हाम्रो देशमा संचालित छन्क्ष् सरकारले चीनको स्थितिलाई मध्यनजर गरी सिमा लक गर्ने , भिजिट नेपाल खारेज गर्ने, उडान( हरुमा ख्याल गर्ने , जनतालाई सुसुचित गर्ने अनि विगत ११ दिनदेखि नै मुलुकमा लक( डाउन गर्ने , प्रदेश स्तरमा क्वारेन्टाईनको व्यवस्थापन गर्ने , जिल्ला स्तरमा समेत विरामी सर्च र तुरुन्तै उपचारमा ल्याउन पहल गर्ने , देशका अरु स्थानहरुमा पनि ल्याब स्थापना गर्ने , स्थानीय सरकारले टोल( टोलमा किटनाशक औषधी छर्कने , मास्क वितरण गर्ने जस्ता कार्यक्रमहरुको कदर गर्नै पर्दछ र संकटा(सन्न अवस्थामा सरकारले भर( मग्दुर प्रयास र तयारी पनि गरि रहेकोले अब यस प्रयासमा देशका सबै संघ, संस्था र धार्मिक अनुष्ठानहरुले पनि आफ्नो क्षेत्रबाट सेवा गर्ने पहल गर्नु र सरकार संगै हातेमालो गर्नु अति आवश्यक छ क्ष्
यस सन्त्रास र डर अनि विषम परिस्थितिलाई मध्यनजर गर्दै नेपाली चर्चले पनि सरकारलाई सहयोग गर्ने दायित्त्व वहन गर्नु पर्दछ क्ष् चर्चले मानिसहरुलाई सहयोग गर्दछ , दुखको बेला हेर्दछ अनि संकटको समयमा राहत दिन्छ भन्ने सत्यतालाई चरितार्थ गर्न र परमेश्वरको आज्ञालाई पालन गर्न तुरुन्तै प्रभावकारी राहत सेवा संचालन गर्नु पर्दछ क्ष् किनभने हरेक चर्चका सदश्यहरुले आफ्नो आस्थाको केन्द्र चर्चलाई मान्दछन अनि पहिलो राहतको घर मान्दछन क्ष् परमेश्वरको बचनले पनि मण्डली अथवा चर्चलाई आदेश गरेको छ जुन परमेश्वरको आज्ञा हो क्ष्मत्ती२५स् ३५(४२मा स्पस्ट आज्ञा छ , नहुने हरुलाई खान देउ, गरिबहरुलाई सहयोग गर , नाङ्गाहरुलाई लुगा देओ, विरामीलाई भेट गर , जेलमा हुनेहरुलाई गएर हेर, विधवा, टुहुरा –टुहुरीहरुलाईखुवाओक्ष्
विशेषगरी नेपालमा रहेका मेन लाइन चर्चहरु , सम्प्रदाय प्रदत्त संस्थाहरु , इसाई संघ (संस्था हरु, चर्च समूहहरु लगायत सबै एक ठाउमा आएर देशका लागि केहि गर्ने र सरकारलाई सहयोग गर्ने , राहत प्याकेज तयार गरी तुरुन्त मानिसहरुको तडर र त्रसित , अभावको समयमा दिन सकेमा चर्चको महत्व र यसको गरिमा पनि समग्र समाजले अनुभूति गर्ने थियो क्ष्
यो समय भनेको कसले इसाइलाई के भन्यो , कसरीआलोचना गर्यो , मण्डलीलाई कसरी सातवट गर्यो भन्ने कुनै पनि बैरभाव राख्ने नभै परमेश्वरले दिनु भएको सेवा आदेशलाई पालना गर्दै नेपालमा चर्चको सेवाभाव उपस्थिति नै अहिलेको सबै भन्दा ठूलो आवश्यकता हो यसलाई सम्बन्धितसबैले आत्मसाथ गरौँ भन्ने अनुरोध छ क्ष्
(केपी अधिकारी , ललितपुर

 

 

कोरोना भाइरस (कोभिड १९) को विपत्ति वा महामारी

रेभ डा बाल कृष्ण शर्मा
आज विश्व कोरोना भाइरस महामारीको चपेटामा परेको छ । जताततै मानिसहरूमा त्रास छ र आजसम्म विश्वका करीब आधा जनसंख्या लकडाउनका कारण आफ्नै घरभित्र बस्नुपर्ने बाध्यता रहेको छ । कतिपय देशहरूले २१ दिनको लकडाउन वा बन्दको घोषणा गरेका छन् भने कतिपय देशहरूमा अनिश्चितकालिन लकडाउन छ । कतिपय मानिसहरूले यस सम्बन्धमा केही बुझेका छन् र अरू कतिपयले यसलाई त्यति बुझेका पनि छैनन् । नेपालले पनि एक हप्ताका लागि लगाएको लकडाउन बढाएर २५ चैत २०७६ सम्मका लागि कायम गरेको छ । सबै यातायात ठप्प छ र मानिसहरू सबै घरभित्र नै बस्नुपर्ने बाध्यता छ । नेपालको इतिहासमा र भनौँ विश्वको इतिहासमा यस किसिमको लकडाउन पहिलो हुनसक्छ ।
चीनको युवान शहरबाट गत डिसेम्बरमा शुरू भएको यो महामारी अहिलेसम्म विश्वका सबै देशहरूमा पुगिसकेको छ र कतिपय देशहरूमा संक्रमणको अवस्था जटिल छ र मृतकहरूको संख्या पनि बढिरहेको छ भने कतिपय देशहरूमा केही व्यक्तिहरू संक्रमित भइरहेका छन् र केही व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको छ । अन्य केही देशहरूमा संक्रमितको संख्या थोरै छ र मृत्यु भएको छैन । यस किसिमका देशहरूले पनि सावधानी अपनाउनका लागि लकडाउनको घोषणा गरेका छन् । केही देशहरूमा संक्रमितहरूलाई गरिनुपर्ने उपचारमा जनशक्ति र स्वास्थसामाग्रीहरूका कारण अस्तव्यस्तताको अवस्था सृजना भएको छ । आजसम्मको अवस्था हेर्दा युरोप र अमेरिकामा यो महामारी अत्याधिक किसिमले फैलिरहेको छ । एशियाका धेरै देशहरू पनि यस महामारीको जोखिममा छन् भनी विश्व स्वास्थ संगठनले अनुमान गरेको छ । दक्षिण एशियाका नेपालसहित अन्य राष्ट्रहरूले पनि लकडाउन गरेका छन् । यसले सामान्य जनजीवनमा असर पारिरहेको छ । कतिपय ठाउँहरूमा मानिसहरूका आधारभूत आवश्यकताहरू पनि पूरा हुनसकेका छैनन् र दैनिक काम गरेर खानाको जोहो गर्नेहरूले थप संकट मोल्नुपरेको छ । यस लकडाउनका कारण विश्वको अर्थतन्त्र पनि एक हदसम्म तहसनहस भएको छ । पश्चिमी मुलुकमा पनि मानिसहरूले आफ्ना काम गुमाएका कारण रोजीरोटी गुमेको छ र सरकारले केही राहतको घोषणा गरेको छ । अन्य मुलुकहरूले पनि अवस्थाअनुसार आफ्ना नागरिकहरूलाई केही राहतका योजनाहरू घोषणा गरेका छन् । यस महामारीले विश्वलाई आक्रान्त पारेको छ ।
नेपालमा अहिलेसम्म पाँच जनामा कोरोना भाइरसको संक्रमण देखिएको छ । एक जनाको जनवरीमा नै उपचार भई निको भएको र अरूहरू पनि निको हुने क्रममा छन् । नेपालमा कोरोना भाइरसका कारण अहिलेसम्म कसैको पनि मृत्यु भएको छैन । नेपाल सरकारले कोरोना भाइरसको रोकथामको लागि सकेसम्म आफ्नो प्रयास जारी राखेको छ ।
यस लेखमा म बाइबलमा उल्लेख भएका विपत्तिहरू, विश्वव्यापी रूपमा भएका महामारीहरू, यसले मानवजातिमाथि ल्याएको विनाश, अर्थ तहस नहस, यसबाट मानवजातिले सिक्नुपर्ने पाठ र बाइबलीय दृष्टिकोणलाई पनि विश्लेषण गर्ने कोशिश गर्नेछु ।
बाइबलमा विपत्ति शब्द करीब १२० पल्ट विभिन्न पुस्तकहरूमा उल्लेख भएको छ । प्रस्थानको पुस्तकमा उल्लेख गरिएका १० वटा विपत्तिहरू मिश्रदेशमा भएका थिए । फारो राजाको ह्रदयको कठोरताको कारण ती विपत्तिहरू आएका थिए भनी बाइबलले उल्लेख गरेको छ । इस्राएलीहरूमाथि पनि विभिन्न समयमा विपत्तिहरू आएका छन् र परमेश्वरका जनहरूका मध्यस्थताका प्रार्थनाद्वारा कतिपल्ट ती रोकिएका थिए भने कतिपल्ट ती विपत्तिहरू पूरा भए । परमेश्वरको सार्वभौम इच्छालाई हामी बुझ्न सक्दैनौँ र हामीले यसलाई स्वीकार गर्नुपर्छ ।
परमेश्वरले मानव जातिलाई मात्र आफ्नै स्वरूपमा सृष्टि गर्नुभयो । उसमा ज्ञान र बुद्धिको क्षमता राखिदिनुभयो । उसमा स्वतन्त्र इच्छा राखिदिनुभयो । मानवको सृष्टि भएको बेलामा उसमा कुनै पाप, रोग, अन्याय, अत्याचार जस्ता खराब र दुष्ट कुराहरू थिएनन् । तर मानवको सृष्टि हुनुभन्दा पनि पहिले परमेश्वरले स्वर्गदूतहरूलाई सृष्टि गर्नुभएको थियो । स्वर्गदूतहरूको संख्या यति नै छ भनी हामीलाई थाहा नभए पनि तिनीहरूको संख्या लाखौँमा छ भनी बाइबलले हामीलाई बताएको छ । ती स्वर्गदूतहरू स्वर्गदूतहरूका सन्तानहरू नभएर तिनीहरू एकैपल्ट सृष्टि गरिएका प्राणीहरू थिए । माइबल, गब्रिएल र लुसिफर मुख्य दूतहरू थिए । तिनीहरूको मुख्य काम परमेश्वरको सेवा गर्नु र स्तुति प्रशंसा गर्नुथियो । तर लुसिफरले परमेश्वरको सेवा गर्न नचाहेको र परमश्वरप्रति अनाज्ञाकारी भएको हुनाले ऊ परमेश्वरको सिँहासनबाट फालियो र उसले आफूसँग एक तीहाइ दूतहरू लिएर तल पृथ्वीमा झर्यो । यसरी यस संसारमा दुष्ट र दुष्टताको शुरू भयो । परमेश्वरले स्वर्गदूतलाई असल बनाउनुभएको थियो तर उसको अनाज्ञाकारिताको कारण ऊ अब परमेश्वरको विरोधी बन्नपुग्यो । त्यसबेलादेखि आजसम्म असल स्वर्गदूतहरूको काम परमेश्वर र मानिसहरूको सेवा गर्नु हो भने दुष्ट दूतहरूको काम परमेश्वर र मानवको विरोध गर्नु हो । त्यसले परमेश्वरलाई सीधै आक्रमण गर्न नसक्ने भएको हुनाले परमेश्वरको स्वरूपमा सृष्टि गरिएको मानवलाई विभिन्न किसिमले आक्रमण गर्न सक्ने भयो ।
परमेश्वरले मानवलाई सृष्टि गर्नुहुँदा उसलाई दिइएको स्वतन्त्र इच्छालाई मानिसले गलत किसिमले प्रयोग गर्यो र उसले दुष्टको आज्ञा पालन गरेको हुनाले यस पृथ्वीमा एक दम्पत्तिबाट पाप शुरू भयो । त्यो पाप विभिन्न व्यक्तिहरू र पुस्ताहरूमा फैलँदै गयो । मानवले गरेका पापको असर व्यक्तिगत, पारिवारिक, सामाजिक, राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय हुन्छ । कसैको गल्तीको असर गल्ती गर्नेसँग मात्र सीमित हुँदैन तर त्यसको कारण अरूहरूले दुःख पाउँछन् । अन्धकारको शक्तिको उद्देश्य सम्पूर्ण मानवजातिलाई दुःख दिनु हो र त्यसले विश्वमा त्यो कार्य गरिरहेको छ । बाइबलले बताएको छ कि दुष्टको अन्तिम दिन आउनै लागेको हुनाले त्यसले मानवलाई आफ्नो कब्जामा पार्नका लागि हर किसिमको तरिका अपनाइरहेको छ ।
सारा विश्वका सृष्टिकर्ता पूर्ण पवित्र हुनुहुन्छ र दुष्टचाहिँ पूर्ण पापी छ र मानवचाहिँ कहिले असल काम गर्छ र कहिले खराब काम गर्छ । त्यसैले ऊ परमेश्वर वा दुष्टको भाँडो बन्नसक्छ । मानव परिवर्तनशील छ । परमेश्वर परिवर्तन हुनसक्नुहुन्न र शैतान वा दुष्ट पनि कहिल्यै परिवर्तन हुँदैन । मानवले आफ्नो स्वतन्त्र इच्छा कित परमेश्वरको महिमाको निम्ति प्रयोग गर्न सक्छ कित दुष्टको इच्छा पूरा गर्नका लागि प्रयोग गर्नसक्छ । त्यो छान्ने अधिकार मानवमा निहित रहेको छ । परमेश्वरलाई पछ्याउनका लागि आफ्नो स्वतन्त्र इच्छा प्रयोग गर्यो भने ऊ परमेश्वरसँगको अनन्ततामा प्रवेश गर्छ र दुष्टको इच्छा पूरा गर्यो भने दुष्टसँगको अनन्ततामा त्यो प्रवेश गर्छ । अनन्तसम्म कहाँ रहने भन्ने निर्णय मानव आफैले गर्नुपर्छ । मानवजातिलाई अगुवाइ गर्नका लागि परमेश्वरले आफ्नो वचन बाइबल हामीलाई दिनुभएको छ र यसका शिक्षाहरू र नैतिकताहरू पालन गर्नका लागि उसलाई आह्वान् गरिएको छ ।
जब हामी विश्वमा बेला बेलामा आउने महामारीहरू र हरेक दिन हुने दुःखकष्टका बारेमा विचार गर्छौँ, संम्पूर्ण मानवमा यस बारेमा प्रश्न उठ्नेगर्छ । असल परमेश्वरले कसरी यी दुःखकष्टहरू पठाउनुभई मानवलाई पीडा दिनुहुन्छ ? उहाँले यस्ता खराब कुराहरूलाई रोक्नुपर्ने थिएन र ? भन्ने जस्ता प्रश्नहरू मानवजातिले गर्नेगर्छ । यसका कारण धेरै मानिसहरू परमेश्वरसँग क्रोधित हुन्छन् र उहाँको अश्तित्वमा नै प्रश्न गरी उहाँबाट टाढा हुन्छन् । तर बाइबलले हामीलाई यी पीडाहरूका बारेमा के बताउँछ सो कुरा म यहाँ विश्लेषण गर्न चाहन्छु ।
हामीलाई थाहा छ परमेश्वर असल हुनुहुन्छ र उहाँले कहिल्यै कसैको कुभलो चाहनुहुन्न । सबै मानवजाति आनन्दित भएको र उहाँसँग संगति गरेको चाहनुहुन्छ । कसैका दुःखमा परमेश्वर प्रसन्न हुनुहुन्न । परमेश्वरले मानवलाई स्वतन्त्र इच्छासाथ सृष्टि गर्नुभएको हुनाले उससँग छान्ने स्वतन्त्रता छ र उसले पाप गरेपछि पनि उहाँले त्यो स्वतन्त्र इच्छ उसबाट खोसेर लानुभएन र अहिले सम्पूर्ण मानवजातिले यसको अभ्यास गरिरहेका छन् । मानवसँगको सम्बन्धमा परमेश्वरका दुईवटा इच्छाहरू छन्, स्वीकृत इच्छा र अनुमति इच्छा । परमेश्वरको स्वीकृत इच्छा भन्नाले हाम्रो जीवनसँग उहाँ प्रसन्न हुनुहुन्छ र हामीले उहाँका इच्छाअनुसार काम गर्दा यसले परमेश्वरको महिमा हुन्छ । उहाँको अनुमति इच्छाचाहिँ हामीले गरेका खराब कामहरूमा उहाँ खुशी हुनुहुन्न तर हाम्रो कठोरताको कारण उहाँले हामीलाई हाम्रो खुशीअनुसार जिउनका लागि छोडिदिनुहुन्छ । यसरी मानवले परमेश्वरको विरूद्धमा जिएको हुन्छ तर उहाँ त्यसमा प्रसन्न हुनुहुन्न । उहाँले मानवहरूमाथि दुःखकष्ट र विपत्ति आउने अनुमति दिनुहुन्छ तर त्यो पठाउनुहुँदा उहाँ प्रसन्न हुनुहुन्न । उसलाई चेतावनी दिन र उहाँमा फर्कनका लागि उहाँले आह्वान् गर्नुभएको यो एक तरीका हो । मानवजाति एक अर्कासँग अति नै निर्भर भएको हुनाले आफ्नो पाप वा अरूहरूका पापका कारण पनि मानवले कष्ट भोग्छ । हाम्रो जीवन यस पृथ्वीमा छोटो छ र यस जीवनमा परमेश्वरको स्वीकृत इच्छा हामीले खोज्नैपर्छ । कसैको मृत्युमा पनि परमेश्वर खुशी हुनुहुन्न तर आज भइरहेको कोरोना भाइरसको महामारीले विश्वलाई परमेश्वरमा फर्काउनेछ भन्ने हाम्रो आशा छ ।
विश्वमा यस किसिमका विपत्तिहरू विभिन्न समयमा भएका छन् र यो पहिलो विपत्ति होइन । यस पृथ्वी रहुञ्जेल र परमेश्वरको अनन्त राज्य वा शान्तिको राज्य स्थापना नहोउञ्जेल संसारले यी विपत्तिहरूको सामना गर्नैपर्ने हुन्छ ।
बाइबलमा उल्लेख भएका विभिन्न विपत्तिहरूका साथसाथै विश्वमा विभिन्न युगमा भएका विपत्ति वा महामारीका बारेमा अब हामी संक्षिप्तमा हेरौः
१. बाइबलमा उल्लेख भएका विभिन्न विपत्तिहरू ।
२. अथेन्सको महामारी, इसा पूर्व ४३० देखि ४२६ मा । युद्धको समयमा आएको टाइफाइड जरोको महामारीले अथेन्सका एक चौथाइ सिपाहीहरू र एक चौथाइ जनसंख्याको विनाश भएको थियो ।
३. एन्टोनिन महामारी, इस्वी सम्बत १६५ देखि १८० मा । इटालीको फैलिएको बीफरले संक्रमण भएका एक चौथाइ सिपाहीहरू मरे सबै जनसंख्या गरी करीब पचास लाख मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । रोममा हरेक दिन पाँच हजार मानिसहरूको मृत्यु हुने गरेको थियो ।
४. जस्टिनियन महामारी, इस्वी सम्बत २४१ देखि २६६ मा । यो एक किसिमको फ्लुजस्तो रोग हो र यो व्याक्टेरिबाट फैलिएको थियो र शुरूमा जरो, टाउको दुख्ने, बान्ता हुने र पछि यसले शरीरका अङ्गहरूलाई आक्रमण गरी मृत्यु गराउँथ्यो । कुनै जङ्गली पशुबाट सरेको रोग थियो । यो मिश्रदेशबाट शुरू भई कन्सटनओपलमा पुगेको थियो र हरेक दिन करीब दश हजार मानिसहरूको मृत्यु हुनेगर्थ्यो । यसका कारण करीब ४० प्रतिशत जनताहरूको मृत्यु भयो र युरोपसम्म फैलिएको हुनाले युरोपका करीब ५० प्रतिशत मानिसहरूको मृत्यु भयो ।
५. ब्लाक डेथ वा कालो मृत्यु महामारी, इस्वी सम्बत १३३१ देखि १३५३ मा । यस महामारीबाट विश्वभरि करीब ८ कोरोड देखि २० करोड जति मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । यो महामारी एशियाबाट शुरू भई युरोपसम्म पुग्यो र छ वर्षको अवधिमा २ देखि ३ करोड मानिसहरूको मृत्यु भयो । एक तीहाइ मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । शहरी क्षेत्रमा भने करीब आधा जनसंख्याको मृत्यु भएको थियो । यसपछि पनि युरोपमा विभिन्न समयमा १०० वटा जति महामारीमा मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । इस्वी सम्बत १६६५ देखि ६६ सम्म लन्डनमा भएको महामारीमा करीब एक लाख मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो र यो लन्डनको जनसंख्याको २० प्रतिशत थियो ।
६. तेस्रो महामारी, इस्वी सम्बत १८५५ मा चीनमा शुरू भयो र यो भारतमा पनि फैलियो र त्यहाँ १ करोड मानिसहरूको मृत्यु भयो । अमेरिकामा यो महामारी १९०० र १९०४ का बीचमा फैलियो ।
७. स्पानिस फ्लु महामारी, इस्वी सम्बत १९१८ देखि १९२० मा । यसले विश्वभरका ५० करोड मानिसहरूलाई संक्रमित गरेको थियो भने करीब ५ करोड देखि १० करोडको बीचमा मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । यस फ्लुले अति जवान र अति बुढाबुढीहरूमाथि आक्रमण गरी मृत्यु गराएको थियो । यस महामारीमा पहिलो विश्वयुद्धमा भन्दा बढी मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो । सिपाहीहरूका बीचमा पनि यो अति नै तीब्र रूपमा फैलियो र उनीहरूबाट विश्वका विभिन्न देशहरूमा पुग्यो । यो महामारीमा भारतमा करीब १ कोरोड ७० लाख मानिसहरूको मृत्यु भयो भने अमेरिकामा करीब ७ लाख मानिसहरूको मृत्यु भयो । बेलायतमा करीब २ लाख मानिसहरू मरे ।
८. एशियन फ्लु १९५७ देखि ५८ मा देखा परेको थियो । यो चीनबाट शुरू भयो र यसमा करीब २० लाख मानिसहरूको मृत्यु भयो । अमेरिकामा करीब ७० हजार मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो ।
९. हङ्गकङ्ग फ्लु १९६८ देखि ६९ मा देखा परेको थियो । यसबाट करीब १० लाख मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो ।
१०. स्वाइन फ्लु २००९ देखि २०१० मा शुरू भएको थियो । यो सबैभन्दा पहिले मेक्सिकोमा देखिएको थियो र पछि अमेरिका लगायत अन्य देशहरूमा पुग्यो । यसबाट करीब ५ लाख मानिसहरूको मृत्यु भएको थियो ।
११. त्यसैगरी सार्स र इबोला पनि महामारीका रूपमा फैलनबाट रोकिएका थिए र यसका कारण पनि धेरै व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो ।
१२. कोरोना भाइरस वा कोभिड १९ डिसेम्बर २०१९ देखि आजसम्म यो महामारी विश्वका सबै देशमा देखिएको छ र यसबाट अहिलेसम्म झण्डै ७ लाख मानिसहरू संक्रमित भएका छन् भन् ३५ हजार भन्दा बढीको मृत्यु भइसकेको छ । यसलाई महामारीको रूपमा घोषणा गरिएको छ । चीनमा शुरू भएको यो रोग अहिले मुख्य गरी युरोप र अमेरिकामा तीब्र रूपमा बढिरहेको छ । अरू देशहरूमा पनि बढिरहेको छ ।
विभिन्न युगमा यस किसिमका महामारी मानिसहरूमा आउने कुरा नौलो होइन भन्ने कुरा हामीले माथिको विवरणबाट केही हदसम्म भए पनि बुझेका छौँ । अब यसबाट हामी मानवजातिले सिक्नुपर्ने कुराचाहिँ के हो भन्ने बारेमा हामी विचार गरौँ र मलाई लाग्छ यसले हामीलाई मानवको सीमितपन बुझ्न र हाम्रो शरणस्थान कुनै देश, धनसम्पत्ति, शक्ति, मानइज्जत, शिक्षा, विकास होइन तर परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने पाठ सिकाउँछ ।
परमेश्वरको वचन बाइबलले हामीलाई यस पृथ्वीमा हुने मानवको क्षणिक अस्तित्वको बारेमा स्पष्ट पारेको छ । हामी सधैँ यस पृथ्वीमा बाँचिरहँदैनौँ र शारीरिक रूपमा कुनै दिन हाम्रो मृत्यु अपरिहार्य छ । तर यस पृथ्वीमा परमेश्वरले हामीलाई दिनुभएको जीवन उहाँको वरदान हो र यसलाई हामी परमेश्वरको महिमा र एक अर्काको सेवाको निम्ति प्रयोग गर्नुपर्छ । परमप्रभु परमेश्वर नै हाम्रा शरणस्थान हुनुहुन्छ र उहाँबाहेक हाम्रो अस्तित्व छैन भनी हामीले बुझ्नुपर्छ । पृथ्वीमा बेलाबेलामा आउने यी विपत्तिहरू परमेश्वरको स्वीकृत इच्छाबाट नभएर उहाँको अनुमति इच्छा अन्तरगतका हुन् र यस्ता विपत्तिमा उहाँ खुशी हुनुहुन्न तर यसले मानिस को हो र ऊ कति धेरै सीमित छ भन्ने कुरा बुझोस् भनी उहाँ चाहनुहुन्छ ।
आज विश्व पापले भरिएको छ । यहाँ यति धेरै अनैतिकता बढेको छ सो भनेर साध्य छैन । मानवले आफैलाई परमेश्वर बनाएर हिडेको अवस्था छ । मानवले आफ्नो आविष्कारमा र उपलब्धिमा घमण्ड गरेको छ र उसले त्यसो गर्नु मुर्खता हो भनी परमेश्वरले उसलाई बताउनुहुन्छ । मानप चन्दमामा पुग्नसक्छ तर एउटा भाइसरको ‍औषधि बनाउन सक्दैन । यो उसको सीमितपनको उदाहरण हो । परमेश्वरले विश्वलाई पश्चाताप गर्नका लागि आह्वान गरिरहनुभएको छ र त्यो आवाज मानवजातिले सुन्नुपर्छ । यस्तो क्षणमा प्रभु येशूमा विश्वास गर्नेहरूले अझ धेरै उहाँमा भरोसा राखी विश्वको चंगाइ र पुनर्स्थापनाको लागि प्रार्थना गर्नुपर्छ । कसैका दुखमा परमेश्वर कहिल्यै रमाउनुहुन्न त्यसैगरी हामी विश्वले भोगिरहेको दुखमा रमाउनुहुँदैन तर उनीहरूसँग पीडाको अनुभूति गर्दै उनीहरूका चंगाइ र परिवर्तनका लागि प्रार्थना गर्नुपर्छ । विभिन्न राष्ट्रका शासकहरूका लागि पनि प्रार्थना गर्नुपर्छ र उनीहरूले आफ्ना प्रयासमा गरिरहका कुराहरू सम्भव छैनन् र जीवित परमेश्वरको सहायता उनीहरूलाई चाहिन्छ भन्ने चेतना उनीहरूमा आओस भनी हामीले प्रार्थना गर्नु आवश्यक छ । हामीले आत्मिक युद्ध गर्नैपर्छ र यस दुखको अवस्थाले आगामी दिनमा मानिसहरू परमेश्वरमा फर्कनेछन् र ठूला जागृति आउनेछन् भन्ने विश्वासका साथ हामीले प्रार्थना गर्नैपर्छ । मानवजाति जताततै पीडामा छ र त्यो पीडाबाट परमेश्वरले छुटकारा दिऊन् भन्ने हाम्रो प्रार्थना छ । हाम्रो शरणस्थान कुनै देश वा जाति वा धन वा शक्ति होइन तर परमेश्वर नै हुनुहुन्छ भन्ने पाठ हामी सिकौँ र उहाँको नजीक जाऔँ । हाम्रा सबै घमण्ड, रीस, वैमनस्यता, तीतोपना, घृणालाई त्यागौँ र सबैका लागि प्रेम र सेवाको ह्रदय निर्माण गरौँ । सबैका लागि मेरो प्रार्थना यही छ । धन्यवाद ।

शिखर सम्मेलनको सफल आयोजना 

२५ कार्तिक २०७६ ! यंयूक्त राज्य अमेरिकामा आफ्नो कार्यथलो बनाउनु भएका पा. निमा घिसिङको नेतृत्वमा ५ सदस्य प्रवासी तथा गैह्र आवसिय समन्वाय विभागको समिति गठन हुनुका साथै महादेशिय प्रमुख तथा विभिन्न राष्ट्रहरुमा महासंघको विधान २०६८ तथा सशोधन २०७३ को दफा ४ अनुसार सद्भावदूतहरु मनोनयन गर्दै राष्ट्रिय ख्रीष्टियन महासंघ नेपालका सद्भावदूतहरुको पहिलो शिखर सम्मेलन आज समापन गरियो । समापन समारोहमा हङकङका लागि नेपाल सरकारका महाबानिञ्यदूत श्री कमल प्रसाद् भट्टराईको प्रमुख आतिथ्य तथा सिडर फण्ड हङकङका कार्यकारी प्रमुखको विशेष आतिथ्य रहेको थियो । महासंघले विश्वका विभिन्न राष्ट्रका व्यक्तित्वहरुलाई भेला गराई आफ्नो देश र समुदायको हित तथा भलाईका लागि चिन्तनमन गरेकोमा खुशी व्यक्त गर्दै नवगठित प्रवासी तथा गैह्र आवसिय समन्वाय विभागको समितिका सदस्यहरु तथा सद्भागदूतहरुलाई प्रमाण पत्र वितरण गर्नु भएको थियो ।
सिडर फण्ड हङकङका कार्यकारी प्रमुख डा. रेमण्डले सबैलाई उत्साह दिदै भन्नुभयो “प्रभु येशुको सेवकाईको बेलामा प्रतिकुल परिस्थिति हुँदा हुँदै पनि उहाँले १२ जना अगुवाहरु निर्माण गर्नु भयो र सुसमचारका पद्दति बसाल्नुभयो, उहाँको समयमा जस्तै अहिले हाम्रो समयमा पनि अनुकुल प्ररिस्थिति छैन र उहाँले गरेनुसार नै हामीहरुले पनि गर्नु पर्छ र हामीहरु सबै मिलेर उहाँले थालनी गर्नुभएको कुरालाई अघि बढाउनु पर्छ” यी कुरामा महासंघले विशेष् ध्यान दिनुपर्नेमा जोड् दिर्दै महासंघका लागि प्रार्थना गरिराख्ने बताउनु भयो ।
नवनियूक्त प्रवासी तथा गैह्र आवसिय विभागका सदस्य तथा महादेशिय प्रमुखहरुमा सह–प्रमुख तथा उत्तर अमेरिकाका प्रमुखमा पा.डा.प्रकाश मेघी गुरुङ, सचिव तथा एसियाका प्रमुखमा पा.राजु बराईली, कोषाध्यक्ष तथा अष्ट्रलियका प्रमुखमा मुना पाण्डे र सदस्य तथा युरोप प्रमुखमा रेभ.डा.डम्बर अधिकारी चयन हुनुभएको छ साथै अन्य विभिन्न देशहरुका लागि सद्भावदूतहरु पनि मनोनयन गरिएको छ ।
नवगठित समितिले आगामी २०२० का लागि कार्ययोजना पनि बनाएको छ जसमा महादेशिय बैठकहरु गरी अन्य धेरै भन्दा धेरै राष्ट्रहरुका लागि सद्भावदूतहरु मनोनयन गर्ने र नेपाली भाषी मण्डलीहरुको लागि एक सशक्त आवाज बनी नेपाली भाषी मण्डलीहरुको समस्यहरुलाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरबाट पनि समाधानको लागि पहल गर्ने गरी कार्ययोजना बनाइएको छ ।
२०१९ नोभेम्बर ०८ देखि वाई.एम.सि.ए.को कम्प्याक्स हङकङमा शुरु भएको शिखर सम्मेलनलाई नेपाली ख्रीष्टियन परिषद् हङकङले होष्ट गरेको थियो भने परिषद्मा आबद्ध मण्डलीहरुका साथै यस शिखर सम्मेलनका सहभागिहरुसँगको संयूक्त संगति हिजो अर्थात नोभेम्बर १० तारिखका दिन सम्पन्न भएको थियो ।
उक्त शिखर सम्मेलनमा अध्यक्ष सि.बि.गहतराज, रेभ.डा.फिलेमोन क्षेत्री, प्रपेसर डा.थोर स्टे«डिन्यस, पा.निमा घिसिङ, पा डा.मनोज श्रेष्ठ, महासंघका कानुनि सल्लाहकार अधिवक्त बुद्ध घिसिङ तथा उपमहासचिव पा. धनराज घिमिरेले विभिन्न विषयहरुमा आफ्नो प्रस्तुति गर्नुभएको थियो । त्यसै गरी सहभागिभएका सबै देशहरुका प्रतिनिधिहरुले सम्बन्धित देशमा भइरहेको सेवकाई, नेपाली भाषी मण्डलीहरुको अवस्था तथा चुनौतिहरुका साथै महासंघका लागि महत्वपूर्ण सुझावहरु दिनुभएको थियो ।
शिखर सम्मेलन अतिनै आशिष्मय भएको तथा महासंघका बारेमा धेरै कुराहरु जान्न पाएको र अबका दिनमा महासंघका लागि निरन्तर प्रार्थना गर्ने र आबद्धभई महासंघले उठाएका एजेण्डहरुमा सक्दो सहयोग गर्ने कुरा उपस्थिति सहभागिहरुले बताउनु भएको थियो ।

Pastor Robert Karthak-The living pioneers of Christian Mission to Nepal

This paper is a brief life-story on Reverend Pastor Robert Karthak who is one of the living pioneers of the Christian faith to this beautiful Himalayan Nation. Purpose of this paper is to highlight on the turning points and life-transforming experiences of his life. It is to recall the most difficult times and hardships of his contemporary men and women of God and highlight on the experiences of those early pioneers of faith. And to bring a high gratitude and adoration to God for what and how He used those faithful ones to bring the message of eternal life in Christ into this Nation. Perhaps, the time has come, and the church of Nepal should sit and look back reflecting the extraordinary works of those very simple, not-so-educated, ordinary men and women, like Pastor Robert Karthak, and join hearts in praising God for their lives and works of mission! Indeed, it was definitely an adventure, life-taking risk and most challenging endeavor for one to take such bold decision and enter the country in those days. The following paragraphs will depict about the reality of this country in those days when Robert committed his life for God’s Kingdom in predominantly Hindu monarchical autocratic country Nepal:[1]

Until 1990, the country observed a closed policy in terms of religion and cultural exchanges, excluding other faiths and officially marginalizing all practices except Hinduism and Buddhism of Hindu colored. It was unthinkable to evangelize in the country by whatever means. Preaching the Gospel in public or even in private was not allowed. The Christianity was totally banned. Missionary attempts like sharing Gospel and distribution of literatures were prohibited and that attempt would threaten the lives. Nobody was allowed to accept new faiths different than the land’s religion – the Hinduism.

The earliest account of Christian missionary works in Nepal is credited to the capuchin fathers from Europe. They served in India and Tibet, and used trek-way through Nepal. When a Newari kings in Bhadgaun (Present days Bhaktapur) granted permission to stay and propagate the Gospel with necessary provisions, the missionaries under capuchin order of Roman Catholic Church were able to win a handful numbers of native Newars in the valley during their stay and services for more than 55 years.[2] But the mission did not continue for long. Shortly after King Prithvi Narayan Shah occupied Kathmandu valley in 1768, his royal officers expelled 57 native Newari Christians of 14 families from Bhadgaun (present day Bhaktapur) because they suspected that the Christians having relationship with white-skinned Capuchin missionaries might spy for the British in India.[3] That incident promoted the close-policy for the western missionaries and all Christian attempts for more than 200 years of history in Nepal.

The Christianity was not welcome in Nepal but the missionary zeal and compassion pioneered to plant churches among migrated Nepalese in North-East Indian states like Assam, Manipur, Meghalaya, Darjeeling, Nagaland, Sikkim and also in Bhutan and Burma and so on. There was a huge attraction to many Nepalese to migrate in different parts of India because they would get opportunity to work, earn and have better financial supports to their families. Some would send their earnings back home and others rather chose to migrate with whole family. So there were permanent Nepali residences in the North-East and other bordering states of India as early as 18th century. Thus the missionary efforts were also made like medical centers and hospitals to penetrate the Nepali speaking areas and people groups. The missionaries and local Indian churches started mission efforts to share the gospel among Nepalese. The small number of Nepalese Christians in different parts of those places were highly assisted by foreign missionaries and Indian churches. Thus, even though the country was politically closed for the gospel, God’s work among Nepalese could not be resisted. More than hundreds of Nepalese churches were initiated and established in the Northern States of India, in Burma and Bhutan and around the bordering Indian cities.[4]

The king’s supported peoples’ political agitation against the Rana oligarchy system succeeded in 1951. Consequently, the movement resulted in multi-party democracy. But before it took foothold, another king Mahendra Shah imposed an autocratic political system called Panchayat in 1961. And till 1991, the country remains closed not to the Christian activities alone, but also any kinds of activities that would not favor the Panchayati government. Although the Christian existence which first got entry in the earlier democracy period, witnessed the new life in Christ in many towns and villages throughout the country. Ramghat Church, as the first evangelical church in Nepal was planted in Pokhara in 1953, and other two churches started in Kathmandu valley within the following year.[5] The church in Nepal experienced severe persecution in this period of Panchayat, yet in those thirty years of active monarchist so-called single-party democracy, the church grown in rapid rate in underground totaling over 120 churches throughout the country.[6]

This life-story is basically prepared by personal conversation and interview with Pastor Robert Karthak. The author had spent ample times with him and tried to dig out the information of his life. The following paragraphs is written as per person interview that was taken on his spoke to the author:

 

Early Life Story and Conversion Experience

Robert Karthak was born in 1926 and brought up in a Christian family in North-Eastern Hilly Region of Indian called Darjeeling. He was taught to pray to Christ, reading Bible and attend Sunday school classes at the church. He grew up in Christian environment. His parents, and even the grandparents were Christians. His father served to the Presbyterian Church at Kalimpong as one of the presbyters. The devotional family environment helped him to grow up as Christian boy. But the church, where his parents were nurturing his faith was not very strong in practicing what the Bible teaches. He began to notice that the church gradually reclining towards social activities than keeping the spiritual discipline and biblical mandates. The leadership would emphasize in social engagement of the Christian activities. They would require everyone should be serving the needy people around, but sharing about Christ verbally, leading the seekers to Christ through sinner’s prayer and assimilating new comers to local church were not the church’s priorities. The Scottish missionaries heavily influenced the church leadership. Some of those missionaries came to the church were not serious about ‘Christian’ witness, their conducts would not even match the Christian way of living and spiritual discipline.

That was the reason Karthak would not feel seriousness in his heart in the matter of spiritual life, though he had good knowledge of church-life, rituals and celebrations. Taking part in the weekly worship in regular basis, greeting people with “Jai Masihi Ki” (meaning, long live in Messiah), talking with them as Christian manner, putting tithe and offerings into the basket, being part of the choir group and worship, etc. were taken as normal as Christian should live, but no sense of eternity he would have. All of these were done with no sincerity. In real sense his heart was not fully committed to those religious activities. He became a swallow Sunday Christian! He was not even sure of salvation and eternal life in Christ. Being born-again was not part of teaching in the church.

During those days, a missionary named Jordan Sannad Khan, perhaps from Punjab arrived in Kalimpong area. He preached the Bible! He preach the Christ, and the Cross as the only truth for all to be saved! He preached about being born-again would be indispensable for every follower of Christ to attain the real assurance of salvation! For Robert, the missionary’s new teaching was something to grab. He and some of his companions took the new teaching as serious and openly started serious Bible studies, discussions and gradually there came a spirit of renaissance. Some young people formed a group and tried to awaken the church. They attempted to revive the church’s spiritual slackness. But the mainline missionaries and presbyters of the church opposed them. Serious fraction and conflict arose, which caused the church split. The new group started a separate church, Jehovah Nissi and later they changed their name as El-Saddhai. But he decided not join the new church, rather kept trying to revive the church-attenders’ spiritual life. In compare to the old church, the new church of strange sect of Christianity was a vibrant church. The new was very active, alive and aggressive in prayer, evangelism and discipling the new believers. They would constantly focus on prayer, worship and evangelism. Robert thought that they were more serious, diligent and obedient in reaching the lost. They would even openly criticize that Robert and his church was a nominal one. The term would provoke him into anger.

Till the age of 21, Robert had never experienced of being truly saved in Christ. He was not assured of having eternal life. In 1946, he first accepted Christ truly as his only Lord and Savior, though he was born into a Christian home, without his notice his parents had given him to infant baptism. He faithfully served the Lord for about 10 years, though still the leadership was not supportive. He and some of the young people had built a strong ministry team, and they were actively demonstrating their faith despite of leaders’ disapproval.

 

Responding the Call of God to Mission in Nepal

During those days, another missionary Mrs. Elizabeth Franklin from Jogmani Nepal border mission station visited their church in Kalimpong. She purposefully had come to learn Nepali language, so she could reach Nepalese. She intentionally led Robert and his friends to foundational Bible studies. She did not only learn the language, but oriented, trained and prepared the young people to take challenge of entering the Nepal Kingdom with Gospel of Christ. She urged them to be the light in the darkest kingdom. He responded to her constant invitation, and started praying so the Lord would conform him whether that was His call. Mrs. Franklin informed that she had had applied to the Royals government in Nepal. So she was asking God for faithful committed people to support her in this new opportunity. And was urging them that once the education ministry of Nepal shows a green signal, they should be ready to join her and they together would open a girl’s school in Kathmandu.

Once during a school vacation in 1950, Robert with his brother-in-law, Rajendra Rongong did a exploring visit to Nepal from Raxaul border.  They went up to Bhimphei a the bottom-hill gateway to then to the Kathmandu Valley. The Tribhuwan Highway or By-Road, a link road from Birgunj to Kathmandu, was under construction then. They enjoyed the landscape, people, language and the food; everything was the same as of them. There was no such cultural difference between Nepal and Kalimpong, they met few people and shared about good news. God undoubtedly spoke to Robert from His word, “I have other sheep that are not of this pen. I most bring them also…” (John 10:16). He sensed that, this was the divine call to him for his life-time assignment in God’s Kingdom.

Robert convinced himself that that was the divine arrangement. He received another arrangement to visit into Nepal, the Kathmandu valley and its vicinity in 1954. Mrs. Franklin asked him to join the trip so they could negotiate with the authorities to open her dream project, a girls’ school within the valley.

Elizabeth Franklin challenged Robert and Rajendra to join her in the Nepal mission. Robert himself was a schoolteacher then. His sister and brother-in-law, Mr. & Mrs. Rajendra Rongong were also in the same profession. And that was the real reason for Elizabeth to share that God-given vision to them so she would have right people with her. Her prayer was answered; they stood as one and responded the call. They prepared themselves to leave home and take challenges to go Nepal as missionaries of the Lord Jesus Christ. And took a bold decision to start a long journey, from Kalimpong to Kathmandu, which would take more than three weeks of difficult transportation commuting rough-crowded Northern Indian Rail service, and trekking with porters’ help. A group of 11 people started the journey for mission on 19th February and reached Kathmandu on 3rd March in 1956.

It was not socially accepted for bachelor young man, being eldest among seven children in the family and leaving old-aged parents, to go away from home. Even his father was not so well physically. His primary duty should be taking care of the households, get marry and settle the family permanently. But, the vision shared by Elizabeth now translated to be his personal vision. He somehow managed not listen any worldly voice but the heart-cry of within and being conformed of that the burden would be too heavy to carry by himself as disobedient so-called believer. He would not want to remain back home and pray from afar, the growing knowledge of how serious it was to become the ‘salt & light’ to the earth, thus he decided to leave everything behind – entrusting in God’s hand and accept the challenge.

Robert considered that the infant baptism was not a believer’s baptism, something that always bothering him of being incomplete Christian. Thus he decided to take another baptism by immersion as the believer’s baptism. Thus, in about two months later of their arrival to Kathmandu, he visited Pokhara, he asked pastor David Mukhiya, the first pastor in the country[7], for the baptism of immersion. Pastor David baptized his and awarded a baptism certificate. But so happened that United Mission To Nepal, the Christian mission organization formed by many European and American missionary society, invited Robert’s pastor to a program. The pastor visited his room and found the baptism certificate. He got offended with that and later that caused Robert’s excommunication from his home church in Kalinpong. Later, he felt so hurt when one missionary told him that the home church did not only punished him but also decided that nobody they would send as missionary because of his rebellious (?) deed.

 

Church in Kathmandu Valley

They started a poorly managed house in Bhaktapur, an oldest city-state in the Kathmandu Valley.  And started reaching the natives Newari and surrounding villages. A group of missionaries from South India, Marthoma Church had already started mission works in the valley.  They had chosen Putalisad for regular meeting place, which they later declared as church. Those handful believers in Bhaktapur too needed a place, where they could come together and have worship services in regular basis. Robert and his companions together with Late Tir Bahadur Dewan, who had been serving the needy ones through a dispensary in Bolanchhe, Bhaktapur[8] would travel back and forth from Bhaktapur to Putalisadak and celebrate the fellowship together with handful other followers of Christ there. But, in about a year, some of the Kalimpong group moved to Kathmandu when starting the said girls school there. Robert and Rajendra and some others rented a house in Dilli Bazar area.[9] In the mean time, there arose kind of differences between the church leadership at Putalisadak and the rest Nepalese from Kalimpong. Some doctrinal issue also brought in. So the leadership gave them a clear cheat saying, “You guys are not the original member of this church so we would not give you a membership here, yet you can come and worship with us!” In a way, they indirectly told them to find another place. Thus, Tir Bahadur found to be willing to separate from Putalisadak and start a small church in Bhaktapur, and later in the same year, on a Sunday in august 1957, Robert’s group also started the first church service there, 16 people attended in the first service, which at first was known as Dilli Bazar Sangati and later it widely known as Gyaneshwor Church, and now Nepali Isai Mandali. Robert Karthak from the very first day was accepted as the pastor to this church. In this way, the valley received three small churches within the period of three years.

 

Ordained Pastor to Gyaneshwor Church in Kathmandu

Robert Karthak had his one priority to serve God by being available to anyone who he could approach and speak the blessing on him or her. He would not rest from sharing the good news. The ministry works became his school for training himself as pastor. Though he wished for a theological training, he even applied for the provisions, but he never got a longtime leave from ministries. His heart would rejoice more in being among people, particularly satisfaction would come when he got chance to spend times with a non-believer and be able to lead him or her to Christ.

With little knowledge of what he had learned in Kalimpong church, he would serve the needy ones. Indeed, they did not have ideas about leadership. Having sense of lacking formal training, he attended some short-term Bible schools in Kolkata, Allahabad and England. After his return from London, one year of Bible School in 1960, he went to Gangtok, Sikkim and married with Merry Lepcha on 20th December in the same year.

But serving God was not always the matter of how much one knows, it was the matter of how the Holy Spirit guides one to services. That was the fact; he never went lack of wisdom. The word of God became to real, the ultimate source of knowledge and direction to the new church. His humility, passion and devotion to the Lord and the people around, led him to continue the role of pastor to Gyaneshwor Church.

From the beginning the church in Nepal was shaped into an indigenous Nepali church. Robert never inserted the practices from old church, where he learnt a lot about how of the church rituals. Memorizing the Lord’s prayer and chanting it in every occasion, singing particular songs, wearing particular dress and elevating the pastor from others and so on were not taken as church practices. They remained in the Word of God. They did what the Word teaches and how the Holy Spirit guides. His wife, who later was widely known as Merry Guru-Aama, was an asset to his church ministries. Many would agree that Robert just preached the word but Merry led the church. Her strong disciplined life, devotion and servitude, caring for others and confronting any lacks and weakness were the greatest qualities the other leaders learned, which basically helped the church growth to become the biggest church in the country.

Leadership development and care for the all attenders was what Robert and Merry did intentionally. They grew in numbers, the size expanded in rapid pace, daughter churches spread all over the country. Many leaders raised and took the challenges to serve the Lord. She was convinced that her husband was created to be pastor, so she always supported him. She did not only take care of households, raise the children but she would always be available robbing solders with Robert in bringing up the new generation of leaders. Everything was going so amazing despite of oppositions, difficulties and persecutions. But again, he was left alone in the ministry, because the Lord called back in 1997.

Pastor Robert is running in his 88 and yet still demonstrates the same zeal for God. Though physically feels weak, but his passion has not been withered. Now a days, his elder son Samuel, he calls him Samu, is accepted as his successor. Seeing Samu’s great zeal for the church ministries as pastor, he feels so humbled and perplexed in the spirit. It is indeed the honor for any father to seeing his own son carrying the father’s footsteps.

From what started as a humble fellowship of handful men and women of believing community of Christ.  Christmas and ester would be the best opportunities they would seize to bring church in the public places. Near Gaushala, the Hindus’ holiest Pashupatinath Temple there is a monkey jungle and a wide green ground, where they would hold Christmas meetings every year. Though preaching gospel was not allowed, they were prohibited in distributing gospel tracts and sort of Christian literatures. But they kept organizing the celebration inviting surrounding neighbors. All would be welcomed and treated respectfully, and Robert would deliver the message without any offense to other religious group but simply making Christ the only redeemer and the ultimate savior to all. Every Christmas, there would come nearly hundred people to faith.  Norma Kehrberg recalls the early experiences of the church growth in her book The Cross in the Land of the Khukuri. In one of the paragraphs of her book she write:

Even during the time of overt persecution, the Christian community gathered for worship and on the special occasions met openly in a prominent place. In Kathmandu on Christmas Day, the love feast was held in the monkey forest across from Pashupatinath Temple, the holiest temple in Nepal… … The church membership increased slowly. But in 1970, there was a spurt of growth and members increased in the weekly services. People from all parts of Kathmandu came to the service at Gyaneshwor, the home of the church started in 1957, so many that the small building was already overflowing.[10]

Until its 50th anniversary celebration Robert’s church already had grown too big to hold the church together in one place. The council body of the church named as Agape Church Fellowship, under which there are 120 plus churches throughout the country.

 

Smuggling the Bible

Legally Nepal was banned for any religion except from Hindu and Buddhist.  The law prohibited any act of proselytization and conversion from Hinduism. Thus any ‘Christian’ activity was questioned, but the Christians did not oppose or raised voice against it, yet they never cease to pray together as a church, silently but taking risk of being within the jail, they never thought of leaving the work undone. They continually visited the new villages, if the situation was favorable; they even held crusades in public places. Thus Nepali church stood bold of her faith. The leaders, particularly Robert served willingly as leader, not only to Gyaneshwor church but he is considered to become a spiritual model and guidance to other. He remembers how wonderfully they would escape from the eyes of police while carrying the Bible and other literatures.

 

Concluding Thoughts

Yet he thinks of the church today and senses heaviness in his heart because the church is still not getting the stature of her maturity and readiness to meet Christ. He always thinks about the spiritual condition of many church-attenders, who faithfully and actively vision weekly worship services, and yet they might not sure of why they are doing so. For many of them, Christ is a healer, a God who listen prayer in need. They know, going church is something they have built their habit, and thus they do not want to miss any weekly worship and special events of the church, but perhaps they are not very much assured of being saved in Christ Jesus. And more on this, he urges that the leaders must be responsible for this spiritual slackness of the church today. He argues that a new believer is left nowhere, one he or she trusts in Christ, the leaders does include them into the membership list and after that there is no much intention to disciple and mentor the person. Believers’ personal spiritual development is what forgotten by many leaders. His concern is how the spiritual revival could be brought back again.

Bibliography

Cindy Perry, A Biographical History of the Church in Nepal. Kathmandu: Nepal Church History Project, 1990 (3rd Edition 2000).

Das, Kiran. The Growth of Christianity in Nepal. An article by, Bible Living Ministries Inc.; accessed from http://www.biblelivingministries.org/nepal_missions on 5th May 2013.

Kehrberg, Norma. The Cross in the Land of the Khukuri. Kathamndu: Ekta Books, 2000 (reprint 2005).

Khanal, BP.  Amruwali Kanchho: A biography on Pastor Tir Bahadur Dewan. Kathmandu: Samdan Publication with ISPCK, 1998.

          Prithak Bichar (Uncommon Thoughts on Contemporary Christian Leadership). Kathmandu: Bachan Books, 2012.

Knoble, Stephen J. eds. Nepalko Sandarbhama Mission (Nepali). Kathmandu: National Mission Commission of Nepal, 2011.

Lindell, Jonathan. Nepal and the Gospel of God. Kathmandu: The United Mission to Nepal & Pilgrims Book House, 1997.

Rongong, Rajendra K. Early Churches in Nepal: An Indigenous Christian Movement Till 1990. Kathmandu: Ekta Books, 2012.

[1]Some of these introductory lines are taken as were from an assigned paper submitted to the course History of Christianity (CATS934) Professor Dr. Daniel Jayraj at SHUATS, Allahabad, UP, India by BP Khanal, dated on 15th May 2013.

[2]Jonathan Lindell, Nepal and the Gospel of God. Kathmandu: The United Mission to Nepal & Pilgrims Book House, 1997; p30-31

[3]Cindy Perry, A Biographical History of the Church in Nepal. Kathmandu: Nepal Church History Project, 1990 (3rd Edition 2000); p8.

[4]Kiran Das, The Growth of Christianity in Nepal. An article by, Bible Living Ministries Inc.; accessed from http://www.biblelivingministries.org/nepal_missions on 5th May 2013.

[5]BP Khanal, Amruwali Kanchho: A Biography of Pastor Tir Bahadur Dewan. Kathmandu: Samdan Publications, 1998, p34

[6]BP Khanal, Prithak Bichar (Uncommon Thoughts on Contemporary Christian Leadership). Kathmandu: Bachan Books, 2012, p192-201

[7]BP Khanal, Amruwali Kanchho: A biography on Pastor Tir Bahadur Dewan. Kathmandu: Samdan Publication with ISPCK, 1998. p37.

[8]BP Khanal, Amruwali Kanchho: A biography on Pastor Tir Bahadur Dewan. Kathmandu: Samdan Publication with ISPCK, 1998; p38.

[9]Rajendra K. Rongong, Early Churches in Nepal: An Indigenous Christian Movement Till 1990. Kathmandu: Ekta Books, 2012; p68.

[10]Norma Kehrberg, The Cross in the Land of the Khukuri. Kathamndu: Ekta Books, 2000 (reprint 2005), p107 8.

THE BATTLE OF HEAVEN AND EARTH

We all know that Life is not a Bed of Roses, but full of Thorns meaning Battle. Those who take it seriously, sincerely accept to face and ready to forward in the right time, right step, upon can override along win-over all the situation. Such a real along practical plot try to place before you all, so that the plot help us to lift up along glory happen toward Heavenly Kingdom by our life journal too.Truth is always painful, upon acceptance and forward understanding way its core root which helps us to pave up along trackout not only in gloom, but even in dark and dirt too. In my life such situation always wrapped up and blocked me in my early age various way too. Yet I accepted along trying to reach cause and effect base core root to find out the solution which helped me to explore the new theory to meet the challenges which mostly come before us as clouds come in the sky. I mostly shared in person and in the media and witnessing base too that I was not only an orphan but more than that, I was  made in an orphan. So I have to face unknowingly injustice, discrimination, humiliation hidden secret way within family, societies, neigbours along cousins. But I never cared about such things which did not help me to move on, it is also truth that such a injustice along negative aspects of my so called cousins dramatic scene plot was reached before Living Lord Almighty Eye. So the grace, kind and mercy along His Eye of Heavenly Father was always on me hidden secret way unknowingly. Later I discovered that “when ceiling of injustice reach on an unexpected level automatically spontaneous base new theory developed and the same theory helps to meet challenges in the race of Theology and Theory track of that age who dare to came stand against Righteousness directly as challenge. At the same time I discovered how Holy Spirit along Evil Spirit work and forward hidden secret way in the battle field as well as Human life too the same secrecy to open up more or less, which impacts fall badly in nations along international of this globe too, which are often we read such incident mostly happened in this world one corner to another corner small to big nation none can escape such panic scene always threat along stand as challenge toward humanity and who forward on an advance basement, are able to get an award or a medal. My battle was started when I felt in my heart humiliation by orphanage word along the same tag which was associated with me and which I carried that is not because of my own causes and weaknesses. I was always aware the same tag shouldn’t be hanged and carried by my coming generation. My battle started that Bench Mark point and upon marriage and been couple the same Evil Spirit virus planning wise side effect way forward try to advance Theory basement destroy jeopardy base generation after generation slavery way which way king Pharoo regime in Egypt forward unknowingly unexpected ceiling of injustice way. So I left my own village as on small Land Lord way so many land was there in my part too. But plan along desire of Heaven was different in my life along my coming generation. Till before marriage I was innocent I was not aware along not cared about the past incident of family matter which I thought these all are our traditions and costumes anyway we have to follow. Till that moment I was not a Christian yet and didn’t read the Bible too and the Characters of the Bible along the stories were unknown to me. Yet for the sake of fame and name of family along coming generation another kind of spirit grew and revived inner sphere of me and dared to face all the challenges how in wilderness Israelites were suffering in the desert, I also was in the high risk deserted wilderness bound to bear and face alone for a time being, which way His future heavenly generation planned and project prepared to forward ever base. How Evil Spirit forward in life upon been made orphanage must have to shared otherwise all will be meaningless. Upon being Orphan one is bound to think two times of meal, but Evil spirit advance theory base so much ahead forward planning wise that generation after generation on ever base try to reign and rules enforcing slavery way to them cruelly as on Egypt did by Egyptian Regime King Pharoo 440 year plot basement. So after knowing Advance Theory and exercise easily can override and defeat the Evil by Holy Spirit upon open up which were before work hidden secret way in human life. So upon reading the Bible the designation of life and win any kind of situation in this earth, if we follow as on how a hundred tiers building too to built one must follow design and drawing, if not then will break down and be destroyed anytime. Similar happens in our life context too, if not follow properly as on Bible basement any moment may destroy, the person how much may be rich, how much may be talented.Diaspera of humanity should earth to sky, water to soul along with life to light and love. Technically along interactively win-win base in balance should forward in practical which help to grow global family way along bear more fruit of fraternity, a brotherhood which are element of humanity of ever base.

 

So we always when any time we get opportunity we must participate fellowship, read Bible similar to how we eat bread regularly and try to meditate on verses which help us keep spirit along explore new ideas, new things, innovations along inventions which lift us up to enjoy a blessed life on earth, like glory happened in the Heavenly Kingdom too and jsticetoo got from top heaven as on King Hijikia’s way ever base. Ultimately in conclusion we must focus along exercise an Advance Theory basement forward strategically in practical to face the challenges who stand against righteousness reach hidden secret core root of Evil. God bless us all the time.

 

Mr. Lucas Narayan Shrestha

Anglican Christ Church Nazarene Nepal

Dhobighat-4, Lalitpur.

Kathmandu-Nepal.

 

बाईबलमा भएको हरेक घटना सत्य छ-नासा | NASA Found That Everything the Bible Says Is True

 

नासाले बाइबलमा भएको १ दिन हराएको घटनालाई प्रमाणित गरेको छ । तत्कालिन समयमा बाल्टिमोरको कर्टिस इन्जिन कम्पनिका अध्यक्ष Mr. Harold Hill ले पनि यस विषयमा आफ्नो अभिव्यक्ति दिएका थिए । “One of the most amazing things that God has for us today happened recently to our astronauts and space scientists at Green Belt, Maryland”. । परमेश्वरले हाम्रोलागी Green Belt, Maryland मा अन्तरिक्ष यात्री र वैज्ञानिकहरु माझ सबैभन्दा अचम्म लाग्दो काम गर्नु भएको छ ।

ग्रहहरुको स्थान चेकिङ गर्ने कार्यमा हजारौ वर्ष अगाडिको समयमा ब्रम्हाण्डमा १ दिन हराएको पत्ता लागेको थियो । तर त्यसको वास्तविक समय र कारण भने कतै पत्ता लगाउन सकिएन । विज्ञानमा यो एउटा अदभुत समस्या थियो जसको कुनै समाधान थिएन ।
तर एकदिन संगतिको क्रममा एकजना ईशाई अगुवाले यहोशुको पुस्तकबाट सुर्य र चन्द्रमा अडिएको सम्बन्धमा बोल्दा पहिला उनिहरुले यो विषयलाई हाँसोमा उडाए । यो घटना यहोशुको पुस्तक १० अध्यायमा उल्लेख गरिएको छ । तर जव उनिहरुले सो अध्यायलाई अध्यन गरे अनि कम्प्युटरमा जाँच गरे चकित हुँदै विश्वास गर्न बाध्य भए । यो अध्याय अनुसार पुरा एक दिनमा २३ घण्टा २० मिनेटको समय मात्र पुष्टि भयो अझ ४० मिनेट हराई रहेको थियो । उनिहरुले फेरि बाइबल अध्यन गरे, त्याहा लगभग एक दिन भनिएको थियो । तर कम्प्युटरको डेटामा अझपनि ४० मिनेट फरक परिरहेको थियो । ईशाई अगुवाले संझदै बाइबलमा पमेश्वरले दिन लाई पछाडि सार्नु भएको घटना भनेपछि फेरि बाइबल अध्यन गरे र २ King को पुस्तकमा हिजकिया राजाको बेला परमेश्वरले घामको छाया १० कदम अर्थात ४० मिनेट छपाडि सार्नु भएको घटना बाट पुष्टि भयो ।
बाइबलमा यहोशुको १० अध्याय अनुसार परमप्रभुले एमोरीहरुलाई इस्राएलीको हातमा सुम्पनु भएको दिन यहोशुले सुर्यलाई गिवोन माथि र चन्द्रलाई अय्यालोनको बेंसीमाथि अडिन भनेको थिए । राष्ट्रले शत्रुमाथि प्रतिशोत्र नलिउन्जेल सुर्य र चन्द्र अएिको थियो । लगभग दिन भरिनै अस्ताउन अतुरी गरेन भनिएको छ । अर्थात २३ घण्टा २० निनेट ।
अनि दोस्रो राजा २० अध्यायमा हिजकिया राजा बिरामी परेर प्रर्थाना गरेपछि परमेश्वरले उनको प्रर्थाना सुनेर १५ वर्ष आयु थपेको चिन्ह स्वरुप यशैया अगमबक्ताको माध्यमबाट घामको छायाँ १० कदम (10 Degree) पछाडि सारेको उल्लेख गरिएको छ । अर्थात ४० मिनेट ।

Source:

http://www.christianevents.co/nasa-found-that-everything-the-bible-says-is-true-2/

http://apologeticspress.org/apcontent.aspx?category=11&article=1090

https://www.youtube.com/watch?v=wXJR6YW_keg

https://imagine.gsfc.nasa.gov/ask_astro/earth.html
Can science confirm the missing day referred to in the Bible? (Submitted March 25, 1997)

 

सुव्यवस्थित परमेश्वरको राज्य

संसारको सामु सभ्य र शिष्टताको साक्षीतुल्याउन सुव्यवस्थाले भूमिका खेल्छ
थोमस बोगटी, १५ माघ २०७५
बाइबलले हामीलाई महत्वपूर्ण कुरा बताएको छ । शुरुमा सबै कुरा असलथियो तर समयको अन्तरालमा धेरै परिवर्तनहरू आए । ती परिवर्तनले गर्दाखेरी परमेश्वरले तयार पार्नुभएकाअसल कुराहरूमा खराबील्याउने कार्य हुनथाल्यो । त्यो कार्य परमेश्वरको शत्रु शैतानले गर्न थाल्यो । शैतानले गोलमालल्याउनचाह्यो र परमेश्वरको सुव्यवस्था विरुद्ध जान रुचायो । बाइबलले हामीलाई बताउँछ कि शैतानले परमेश्वरको स्थानलिनचाहन्थ्यो । यसो गर्दा शैतान एक व्यवस्थितढङ्गले चालिरहेको थिएन । शैतानलेगोलमाल,भ्रम र कुइच्छा रुचाइरहेको थियो । सुव्यवस्थितमार्ग रुचाउने मानिसको परिणाम शैतानको जस्तै हुनेछ किनभने परमेश्वरको मार्गभन्दा फरक गोलमालको मार्गमा चलेबापतअव्यवस्थित भइन्छ । अव्यवस्था र गोलमाललाई परमेश्वरले घृणा गर्नुहुन्छ ।
हितोपदेश ४ः२५–२७ ले भन्छ,Œतेरो आँखाले तेरो अगि सीधा हेरोस् । तेरो अगिल्तिर सोभैm एक टक लाएर हेरोस् । तैंले पाइलाचाल्नलाई नैतिकताको मार्ग तयार गर् । तीमार्गहरू मात्रै अप्नाजुननिश्चित छन् । दाहिने र देबे्र नलाग् । सबै दुष्ट कुराबाट आफ्नाखुट्टाअलग् राख ।”
सुव्यवस्थितमार्गरू निश्चित हुन्छन् । तीमार्गहरू नैतिकताले भरिएको हुन्छ । यहाँ दुष्ट कुराको लागि स्थानहुदैन । यीमार्गहरू सोझा हुन्छन् ।
परमेश्वरले शुरुमा स्वर्ग र पृथ्वीबनाउनुभयो । पृथ्वीआकारविनाको र शून्यथियो । अथाह समुद्रमाथिअन्धकार थियो र परमेश्वरको आत्मापानीमाथि परिभ्रमण गर्दैहुनुहुन्थ्यो । उत्पत्ति १ः१–२ ।
अव्यवस्थितमार्गमा अन्धकार हुन्छ । आकारविनाको र शून्य हुन्छ ।केहीपनि देखिदैन किनभने त्यहाँ ज्योतिहुँदैन । यद्यपि परमेश्वरले अभैm पनि नियन्त्रण गरिरहनुहुन्छ । जसरी अन्धकार गर्भभित्र भ्रूण हुन्छ तर आमाबाबु नियन्त्रणमा छन् । तिनीहरूको त्यस्कोवास्ता गर्छन् ।
उत्पत्तीको सृष्टिको वृतान्तमा परमेश्वरले सुव्यवस्थित रूपमा सृष्टि गरिरहनुभयो । क्रमिक रूपमाउहाँले कार्य गरिरहनुभयो । ती सबै असलथिए । छ दिनसम्मउहाँले सुव्यवस्थितढङ्गले सुव्यवस्थित सृष्टिलाई रच्नुभयो । तीएकदमअसलथिए । उहाँले आकारविनाको र शून्यपृथ्वीलाई सुव्यवस्थित गराउनुभयो र त्यसलाई शुन्यहोइन तर त्यसलाई हरेक असलथोक, प्रणाली, पद्धतिले भरिभराउ गर्नुभयो । पृथ्वी अब चल्न सक्थ्यो । यसको लागि परमेश्वरले सुव्यवस्थितमार्गहरू तयार पार्नुभयो । ज्योति, हावा, पानी, बनस्पती, जनावर, जमीन र मानवजातिहरू बनाउनुभयो । यी सबैको श्रोतहरू पनिबनाउनुभयो र त्यसको लागिनिश्चितजीवनचक्रहरू तोकिदिनुभयो र त्यसरी नै तिनीहरूले कार्यसञ्चालन गर्ने थिए । अझसम्मपनि यसरी नै कार्यसञ्चालनभएको छ । सातौ दिनमा परमेश्वरले विश्रामलिनुभयो ।सुव्यवस्था एक सुहाउदा क्रमबद्धताको शैलीपनिहो । यसको लागि समयको निर्धारण गरिन्छ । तीनिर्धारित समयको अन्तरालमाकार्य सञ्चालन हुन्छ ।
तर पाप संसारमा आएदेखि उता यसरी सुव्यवस्थित सृष्टिमा पनि दुष्टा छिरिगयो र समयको अन्तरालमागोलमालमच्चिनथाल्यो । विभिन्नजीवनचक्रहरूमाअनियमिततातथा घडबडी देखिनथाल्यो किनभने मानिसले अव्यवस्थितमार्ग तथा परमेश्वरको मार्ग विरुद्ध पाइलाचाल्यो ।
कुनै पनि कुराको सुव्यवस्था नै त्यसको साँचो पहिचानहो । परमेश्वरले आफ्नो सृष्टिलाई पहिचानदिनुभएको छ र यसले नै तिनीहरू एक अर्कामा भिन्न तुल्याउँछ यद्यपितिनीहरू स्वनिर्भर हुन्छन् । स्वनिर्भर हुँदा समेत उनी सुव्यस्थिततवरले हुनलाई परमेश्वरले तयार पार्नुभयो । घाम झुल्कन्छ, पृथ्वीकाबनस्पतीलाई भोजन उपलब्ध गराउँछ र प्राणीलाई तृप्त गराउँछ । घाम झुल्किन छोड्यो भने भोली देखि पृथ्वीमा अस्तव्यस्थता, गोलमाल, अन्धकार र अनिश्चता छाउन थाल्छ । घामको पहिचान छ, त्यसको आफ्नौ मार्ग र जीवनचक्रहरू छन्, कार्यसञ्चालन छ, पद्धति छ र तत्व छ । त्यसरी नै अरू सबै कुराको पहिचान छ ।
दुःखको कुरा आज संसारमा अव्यवस्थाको कारण पहिचानभ्रम पैmलिरहेको छ । नदीनालालाई ढल बनाइएको छ, समलिङ्गी बढ्दैछन्, अविवाहित यौन दुराचारले समाजलाई तोड्दैछ, अरू जातलाई निम्न ठानिन्छ, मानिसलाई भन्दापशूलाई बढी प्रेम गरिन्छ, प्रकृतिको पूजा गरिन्छ, पशूसँग सम्बन्ध गाँसिन्छ, प्रकृतिसँगविवाह गरिन्छ । यस्ता धेरै अव्यवस्थाले कुमार्गतिर डोर्याएको छ जसको परिणाम दुःखदायी हुन्छ । फलफलाउन सक्दैन । पुर्नउत्पादन छैन । तीहेर्नमा असल छैनन् अर्थात उत्पत्तीमा परमेश्वरले हेर्नुहुँदाअसलभए जस्तो असलहुन छोडेका छन् । तिनीहरू भ्रष्ट भएका छन् । जब पहिचान भ्रष्ट हुन्छ तब मार्ग स्वतह भ्रष्ट हुन्छ ।
१ कोरिन्थी १४ः३३,४० ले संयुक्तरूपयसो भन्छ,Œकिनकि परमेश्वर गोलमालका परमेश्वर हुनुहुन्न तर शान्तिका परमेश्वर हुनुहुन्छ । तर सबै काम शिष्टतापूर्वक र सुव्यवस्थित ढङ्गले हुनुपर्छ ।”
गोलमाल परमेश्वरबाट आउदैन । उहाँशान्ति रुचाउने परमेश्वर हुनुहुन्छ । सबै कुरा सुव्यवस्थित र शिष्ट भएको उहाँ हेर्न चाहनुहुन्छ र हामीले माथि नै उत्पत्तीको सृष्टको वृतान्तबाट हेरिसक्यौँ कि उहाँकति सुव्यवस्थित हुनुहुन्छ । उहाँ समयलाई निर्धाण गरी कति बेलाकार्य गर्ने र आराम गर्ने भनेर तोक्नुहुुन्छ । शबाथदिनलाई उहाँले आशिष दिनुहुन्छ । व्यवस्थाको पुस्तक हेर्दा परमेश्वरको सुव्यवस्था झल्किन्छ र सायद संसारमा परमेश्वरको वचन र व्यवस्थालागु गरे सबै राज्यहरू सुव्यवस्थित हुनसक्छन् । नेपाल सुव्यवस्थितनहुनुको पछाडि यसको कानुन नैतिकता, शान्ति, सद्भाव र प्रेमामाहोइन तर बहुसंख्यक जनमानसको पक्षमाआधारित छ जो गोलमाल, पक्षपात र स्वार्थमय हक रुचाउछन् ।
चर्च सेवा, सुसमाचार प्रचार, सेवकाइ र संघसंस्थाहरूले शिष्टतापूर्वक कार्य गरी परमेश्वरको सुव्यवस्थित राज्यलाई प्रतिनिधि गरेको उहाँ चाहनुहुन्छ । अन्यभाषा, अगमवाणी र अरूआत्मिक वरदानगोलमालमानभइशान्ति, नियन्त्रण र शिष्टतापूर्वक होस् भन्ने पावलको मनसाय सठीक छ किनभने यसले बाहिरका मानिसहरूलाई ख्रीष्टियानहरूकतिको सुव्यवस्थित र सभ्य रहेछन् भनी प्रस्तुत गर्नेछ । तर गोलमालमच्चिएको छ भने पावलले भन्छन् कि बाहिरकाहरूले ख्रीष्टियानहरूको दिमाग उडेको ठान्नेछन् (सन्दर्भ १ कोरिन्थी १४अध्यायमाउल्लेख गरिएका सुव्यवस्थितआराधना र अन्यभाषातथा अगमवाणीको प्रयोग) । इस्राएलीहरूलाई विश्वभर अरूजतिभन्दा फरक र सभ्यतुल्याउन परमेश्वरले वचन र व्यवस्थाउपलब्ध गराउनुभयो भनेर बाइबलको पुरानो करारमा स्पष्ट पारिएको छ । यसमाथिथपजानकारी प्राप्त गर्न मोशाको प्रस्थान, गन्ती, लेवी र व्यवस्थाको पुस्तकअध्ययन गर्नुहोला । तपाईंलाई सभ्यतुल्याउनयसले निकै सहयोग गर्नेछ । वास्तवमा परमेश्वरलाई चिनेपछि तपार्ईं कति सभ्यभइसक्नुभएको छ भनेर अहिलेसम्म चालपाउनुभइसकेको छ । त्यसैले सुव्यवस्थितहौँ अनि सभ्यभएको साक्षीदियौँ । बाहिरको मानिसहरू ख्रीष्टियानहरू सभ्य, सुव्यवस्थित र शिष्ट भएको देख्न लालायित छन् ।
सुव्यवस्थित, शान्तिपूर्ण र शिष्ट बन्न कठीन हुनसक्छ किनभने गोलमाल पापबाट आउँछ । गोलमालपापको परिणाम हो । व्यवस्था २८ः२०, २८, ५३–५७ मा परमेश्वरको आज्ञा उल्लंघन र उहाँलाई त्यागे बापतगोलमालमच्चिने चेतावनीदिइएको छ । यसमाहाम्रो काममाश्राप, गोलमाल र हप्कीआउने जस्तो गम्भीर विषय समेटिएको छ । त्यसैगरी बौलाहपन, अन्धोपन र हृदयको खलबलीपरमेश्वरको विरुद्ध गइपाप गर्नेहरूको होश उड्ने कुरा बताइएको छ । के आज संसारलाई त्यहीभइरहेको छैन र ? अरे महोदय !त्यहीदलदले पापको श्राप, गोलमाल र अन्धोपनबाट जोगाउन येशू आउनुभएको होइन र ?ताकिहामी सुव्यवस्थित, शिष्ट, शान्तिपूर्ण, नैतिकवानबन्ने अनिनिश्चितमार्ग र उद्देश्य पछ्याउन सकौँ ?
कुरा के हो भने सबैजनासहजै सुव्यवस्थितबन्ननसकिने स्पष्ट छ । तर यहाँ सुव्यवस्थितहुनको लागि एउटा रहश्य प्रकट हुनबाँकी छ । हामीले उत्पत्ती १ मा पवित्रआत्माअन्धकार पृथ्वीको पानीमाथि परिभ्रमण गरिरहेको देख्यौँ । यद्यपिहाम्रो जीवनअन्धकार, अन्धोप, गोलमालले भरिएको छ भने पनिपवित्रआत्माअभैm नियन्त्रणमा हुनुहुन्छ । उहाँले हाम्रो आकारहीन र शून्यअन्धकारमय जीवनलाई आकार र ज्योतिदिएर शून्यताहोइन तर अर्थपूर्ण बनाउन चाहनुहुन्छ । परमेश्वरबिनाहाम्रो जीवनशून्य, व्यर्थ र अँध्यारो हुन्छ तर येशू ज्योति हुनुहुन्छ र हामीलाई आकार दिनतयार हुनुहुन्छ ।
परमेश्वरले हाम्रो गोलमालजीवनशैलीलाई ताडना दिएर सहीमार्गमाचल्ने तुल्याएर सुव्यवस्थित बनाउनुहुन्छ । २ शमूएल ६ः६–९, १ इतिहास १३ः९–१० मा विना परमेश्वरको अगुवाइखोजीलापरवाहीसाथ सन्दुक ल्याउँदाउज्जाहमाथि परमेश्वरको क्रोध दन्कियो र तिनीतत्काल मरे । त्यसैगरी उज्जियाह राजाले पुजाहरीको कार्य गर्न खोज्दा कुष्ठरोग लाग्यो र तिनीलज्जस्थापूर्वक राजकीय सिंहासनबाट बहिस्कार गरिए । परमेरश्वरले गोलमालमाचल्नेहरूलाई ताडना दिनुहुन्छ ताकितिनीहरू सुव्यवस्थितहुन सकून् । तर कति समय धेरै मानिसलार्ई त्यस्तो ताडनाको मौका प्रदान गरिएको छैन किनभने बाइबलअनुसार तिनीहरू परमेश्वरको सन्तानहुनचाहेनन् ।
हिब्रू १२ः१–१२ मा परमेश्वरले उहाँको सन्तानलाई ताडना दिनुहुन्छ र सहीमार्ग हिँड्ने तुल्याउन हुन्छ भनिएको छ । यो पहिला सुखदहुँदैन किनभने मानिसलाई सुव्यवस्थित, नैतिक, शान्तिपूर्ण र शिष्ट हुन समय लाग्छ । धार्मिकताको फलत्यतिबेला मात्रफल्न थाल्छ जब परमेश्वरले हाम्रो जीवनलाई पूरा नियन्त्रणमा लिनुहुन्छ । केवल परमेश्वरबाट मात्र सुव्यवस्थितहुने शक्ति आउँछ । व्यर्थ जीवनलाई उहाँले अर्थमय र बहुमूल्य तुल्याउनुहुन्छ । हाम्रो चालचलन र जीवनशैली नैतिक, निश्चत, धार्मिक हुनउहाँको सुव्यवस्थितमार्गमा चल्नुपर्छ र यसमाउहाँले समयको अन्तरालमा एक एक गरी हिँड्न सिकाउनुुहुन्छ तर ताडना सहितताकिहामीले ठेस नखाऔँ ।जीवनमा परिवर्तन आउदा धेरै कष्ट हुन्छ । गोलमालबाट शान्तिको पाइला पछ्याउदा कष्ट हुन्छ किनभने हाम्रो लत, खराब विचार, स्वार्थ इत्यादिलाई त्याग्न संघर्ष हुन्छ यद्यपि परमेश्वरको ताडना र शक्तिले त्यसमाथिविजयपाउन सकिन्छ ।
तपाईंको गोलमाल, अन्धकार, आकारविहिन र शून्यजीवनमापनि परमेश्वर परिभ्रमण गरी नियन्त्रण गरिरहनुहुन्छ र यदितपाईंले उहाँलाई पुकारेर अनुमतिदिनुभयो भने उहाँले तपाईंको जीवनलाई शान्तमय, आकारको संरचना, ज्योति, अर्थपूर्ण, नैतिक, निश्चित र धार्मिकताले भरिपूर्ण तुल्याई सुव्यवस्थित, शिष्ट र सभ्यबनाउनुहुनेछ ।

रातोपाटीमा प्रकाशित लेखप्रति हाम्रो प्रतिक्रिया

-Bhuvan Devkota
लेखक मित्र, तपाइँले गरेको कोसिस ठीकै हो र केही मात्रामा तथ्यपरक पनि हो । तर साम्प्रदायिक हिसाबले कुनै धर्मलाइ लान्छना लाउनुपहिले अाशाराम वा रामरहिमजस्ताको बारेमा विचार गर्नुभए तपाइँको चस्माले समानता देख्न सक्थ्यो ।
पब्लिसिटी स्टन्ट हो भन्ने कुरा त तपाइँको लेखाइको भावले देखाउँछ ।
देशको उन्नति र प्रगतिको बारेमा बालै भएन । सुन काण्ड वा वाइडबडीको कुरा सामान्य भो तर संसारको अर्को कुनामा भएको घटना लिएर हुनै धार्मिक समुदायलाइ एउटै डोकोमा हालेर लेख्दा तपाइँले नै भन्नुभयो कि कारबाहीको प्रकृया सुरु भएको छ र पोपले पनि माफी मागेका छन् । अन्य धर्मसम्प्रदायका अगुवाहरूलाइ कारवाही भएको वा अगुवाले माफी मागेको कुरा पनि कतै जानकारी भए ? कुनै धर्म सम्प्रदायलाइ म यहाँ हिलो छ्याप्न चाहन्न । तिखा कमेन्ट र धम्कीको भाषा येशूको अनुयायीले प्रयोग गर्दैन ।
इसाइहरूले जब्बरजस्ती वा पैसा दिएर धर्मपरिवर्तन गर्छन् भन्ने कुरा पुरानो भैसक्यो । लाै, तपाइँ र म सँगै बसाैं । मलाइ बुझाइदिनुहोस् कि कसले कसैको अास्था किन्न वा बेच्न सक्छ । जब्बरजस्तीमा कसैको अास्था परिवर्त हुँदैन । अरे यार, कति कमजोर कुरा गरेको ? हावा कुरा गरेर चर्चित हुनु र वास्तविकता फरक हो । तपाइँजस्ता सचेत पत्रकारले जान्नुपर्छ कि सबै धर्म समुदायको सम्मान गर्नु राज्य र तपाइँ अनि मेरो दायित्व हो । विज्ञान, प्रविधि र उन्नतिको कुरा छाडेर धर्मजस्तो भावनात्मक कुरामा समाजलाइ अल्मल्याएर पछाैटे बनाइरहनु कस्को स्वार्थ हो ? छातीमा हात राखेर सोच्नुहोस् त, हामी एक्काइसाैं शताब्दीमा यो वा त्यो धर्म भनेर अल्मलिरहने वा अघि बढ्ने हो ? अर्को दश वर्षमा पनि हामी यही धर्मको नाममा लडिरहेका हुनेछाैं, विश्वले चन्द्रमामा मानव बस्ती बसाउने कुरा गर्दा वा अार्टिफिसिएल इन्टेलिजेन्सको प्रयोगमा व्यापकता अाउँदा । एउटा र अर्को छिमेकी धर्मको नाममा लडिरहेको देख्न चाहने तपार्इंको सपना हो ?
केही समयपहिले सोल्टीमा भएको कार्यक्रममा जब्बरजस्ती हामी नेपाली ख्रीष्टियनहरूलाइ घिसार्ने कोसिस गर्दा तपाइँले कति कमजोर अध्ययन गर्नुभएको छ भनेर थाहा हुन्छ । युनिफिकेसन चर्चसित क्याथोलिक वा प्रोटेस्टेन्ट समुदायको गोरु बेचेको साइनो पनि छैन । नेपालको कुनै पनि चर्चका अगुवा सोल्टीमा गएका थिएनन् । अन्य धर्म सम्प्रदायका अगुवा किन गए, हामी सबैलाइ थाहै छ । साेल्टीको खाना र स्वागतमा सबै मख्ख अनि बेकारमा दोष किन नेपाली इसार्इ समुदायलार्इ । अलिकति मात्रै अनुसन्धान गरेको भए तपाइँलार्इ थाहा भैहाल्थ्यो नि । कोठामा बसेर गुगलको भरमा लेख्नु खतरनाक छ है ।

 

https://ratopati.com/story/75156?fbclid=IwAR3-4FXYDOQ7T0V5YrUrf_WIXXa9YovUF560_iCk_ltZHVWrqJJbkqp5BPc